Istnieją wymagające umysły, które szukają prawdy sercem, usiłują rozwiązywać problemy, które daje nam życie, penetrują esencję rzeczy i fenomenów, a także wnikają same w siebie. Jeśli człowiek myśli głęboko, bez względu jaką obierze ścieżkę w rozwiązywaniu tych problemów, nieuniknienie wróci do siebie samego i zacznie od kwestii własnego jestestwa”.

Georgij Iwanowicz Gurdżijew (1870—1949) – ormiański mistyk, filozof, gnostyk, autor słynnych movements, założyciel Instytutu Harmonijnego Rozwoju Człowieka, stał się inspiracją dla twórców teatralnych, muzyków, choreografów i filozofów. Dla jednych geniusz i guru, dla innych szarlatan i blagier.

Muzyka kompozytorskiego duetu Gurdżijew/de Hartmann powstawała w latach 20. w Fontainbleau we Francji. Opierała się głównie na tradycji muzycznej Azji, Bliskiego Wschodu i  Kaukazu, zarówno świeckiej jak i religijnej. Przez ponad 60 lat była integralną częścią nauk rozwijanych przez Gurdżijewa, a stosunkowo niedawno przedstawiona została szerszej publiczności, głównie poprzez nagrania. Muzyka Gurdżijewa/de Hartmanna stała się też twórczym natchnieniem dla duetu Magdaleny WojciechowskiejMichała Żaka, którzy przedstawiają własną adaptację tych kompozycji na fortepian i instrumenty dęte drewniane. Muzyka opiera się na zapisach nutowych zawartych w czterech tomach: I Chants et rythmes d'Asie, II Musique des Sayyids et des Derviches, III Hymnes, prières et rituels, IV Hymnes d'un grand temple et autres oeuvres choisies.

Proces kompozytorski opierał na odtwarzaniu zapamiętanych melodii, które Gurdżijew notował w pamięci w czasie dwudziestu lat życia i podróży po Azji Centralnej i Bliskim Wschodzie. Rola de Hartmanna polegała na odczytaniu rytmu, akcentacji, harmonizacji melodii oraz zapisaniu nut. Unikalność tej muzyki leży w kombinacji jej składowych – etnicznej melodyki, rytualnej muzyki odległych świątyń, rytmiki liturgii prawosławnej oraz umiejętności kompozytorskich de Hartmanna. Burdonowość, tonalność i wschodnia melodyka łączą się tu z zachodnim pojęciem formy i faktury muzycznej, bliskiej współczesnym de Hartmannowi twórcom, jak Maurice Ravel czy Igor Strawiński. Ten ostatni, podobnie jak de Hartmann, kształcił się pod okiem Rimskiego-Korsakowa. Muzyka ta, podobnie jak nauki Gurdżijewa, to poszukiwanie prawdy o człowieku i jego egzystencji, zadawanie pytań o swoje miejsce w otaczającym świecie.